Հայաստանում ժամանակակից պարի հիմնադիրներից, բեմադրիչ խորեոգրաֆ Ռիմա Պիպոյանը, ժամանակի բնապահպանական խնդիրները վեր է հանել պարային կարճամետրաժ ֆիլմերի միջոցով։ Eco.am սոցիալական հարթակի հետ զրույցում Ռիմա Պիպոյանն ասաց, որ կարճամետրաժ ֆիլմերը պարային բնապահպանական միջազգային նախագծի մի մաս են կազմում։
«Environmental Dance»-ը նախագիծ է, որը միավորում է երկրի շուրջ տարբեր ազգերի, նրանց տեսլականը շրջակա միջավայրի մասին, տվյալ երկրի բնապահպանական խնդիրներից խոսելու՝ պարային լեզվով, շարժումով և կադրով փոխանցելու ու արտահայտելու տվյալ երկրում բնության մեջ արդի խնդիրների և վտանգների մասին։
– Ռիմա, ինչպե՞ս և ո՞ւմ կողմից ստացաք առաջարկը՝ «Environmental Dance» պարային-բնապահպանական միջազգային նախագծի կազմում ընդգրկվելու համար։
– Գերմանիայից նախագծին մասնկացելու հրավերը ստացել եմ 2023-ի փետրվարին՝ նախագծի գործադիր տնօրեն, խորեոգրաֆ Քրիստով Վինկլերի հրավերով։ Նա ինձ փնտրել ու գտել էր համացանցում՝ պարզապես գրելով․ «Մերօրյա մոդեռն պարի գործող ներկայացուցիչները»։ Տեսել և շատ էր հավանել իմ գործերը, մանավանդ, որ պարային ֆիլմ նկարելու ու նկարվելու փորձ արդեն ունեի։
Ի դեպ, իմ «ԵԼ» կարճամետրաժ ֆիլմը, որը նկարվել էր 2020 թվականին՝ TMU միջազգային կազմակերպության և Գյոթեի ինստիտուտի հովանավարությամբ, ստանալով 40-ից ավելի մրցանակներ, այսօր արդեն ամբողջությամբ հասանելի է համացանցում։
Ինչևէ, Վինկլերը նկարագրեց նախագիծը, որը պետք է ընդհանուր առմամբ բաղկացած լիներ 3 թեմատիկ կարճ ֆիլմերից՝ գեղարվեստական պար, հարցազրույց և ազգային պար։ Դրանք պետք է միավորեր մեկ գաղափար՝ մարդ + բնություն, բնապահպանություն։ Գաղափարն ինձ շատ դուր եկավ և մենք առցանց զանգ ունեցանք՝ ավելի մանրամասն քննարկելու նախագիծը։ Տնօրենն ինձ բացարձակ ազատություն տվեց թե՛ թեմայի ընտրության, թե՛ ժամկետի առումով՝ ամբողջովին վստահելով նախաձեռնությունը։
Ես միանգամից դիմեցի իմ լավ ընկեր և տաղանդավոր օպերատոր Արթուր Ղարայանին, ում նույնպես շատ հետաքրքրեց գաղափարը և սկսեցինք միասին աշխատել՝ մտքեր փոխանակել։ Արդյունքում ունեցանք 3 տարբեր ֆիլմերի տեսլական։
– Իսկ ո՞ր ֆիլմերի մասին է խոսքը։
– Առաջին ֆիլմը կոչվում է «Ծխալ»։ Այն պարային կարճամետրաժ ֆիլմ է, որտեղ գլխավոր հերոսուհին ես եմ։ Ֆիլմն ամբողջովին լուծված է շարժման միջոցով։
Երկրորդը՝ «Հայաստանի միակ էնդեմիկ ձկնատեսակի պահպանության հետքերով» կարճամետրաժ վավերագրական-հարցազրույցն է, որտեղ գլխավոր հերոսը հայրս է՝ կենսաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Սամվել Պիպոյանը։ Նա ֆիլմում խոսում է Սևանա լճի և Սևանի իշխանի պահպանության հիմնախնդիրների մասին:
Իսկ արդեն երրորդ ֆիլմը «Թամզարա»-ն է, որը բաղկացած է երկու մասից՝ ազգագրական պար և հացրազրույց ազգային պարերի, արդի խնդիրների և ապագայի մասին։ Ֆիլմի մոնտաժը կատարել է Էմիլ Խաչատրյանը, ում հետ ևս մինչ այդ աշխատել եմ «ԵԼ» ֆիլմի վրա։ Տեղեկացնեմ նաև, որ բոլոր ֆիլմերն արդեն հասանելի են https://environmental-dance.com/ կայքում։
-Հետաքրքիր է, նախագծի գործադիր տնօրեն, խորեոգրաֆ Քրիստով Վինկլերը ինչպե՞ս արձագանքեց ֆիլմերը դիտելուց հետո։
– Նախագծի տնօերնն անչափ ոգեշնչված էր և ստեղծագործելու բազմաթիվ նոր գաղափարներ տվեց ինձ՝ նոր նախագծերի ու ֆիլմերի համար։
– Ռիմա, իսկ դժվար չէ՞ պարի միջոցով արտահայտել այն աղետը՝ բնապահպանական այն մեծ խնդիրը, որն այսօր սպառնում է ամբողջ աշխարհին։
– Իհարկե, չեմ ժխտի, որ պարի լեզվով բարդ է արտահայտել հստակ գաղափարներ՝ մանավանդ, եթե դրանք մարդկային զգացմունքների հետ այդքան էլ կապ չունեն։ Ամեն ինչ տանում է ավելի զգացական դաշտ, միջավայր՝ որտեղ մարմինը սկսում է ապրումակցել բնությանը՝ այդպիսով հասկանալի դարձնելով մարդ-բնություն կապը։
Eco.am
ԿԱՐԴԱՑԵՔ ՆԱԵՎ
Պայքար, հուզմունք և պար․ «Ել» կարճամետրաժ ֆիլմը ցուցադրվեց «Արմմոնո» փառատոնում
Թողնել մեկնաբանություն